گاهی وقت ها در باره نکاتی فکر می کنم و مطالبی رو توی ذهنم مرور می کنم

بعد تصمیم می گیرم که توی وبلاگ بیارمشون

اما کمتر پیش اومده که این تصمیم به فعل در بیاد

یکی از عللش هم اینه که حوصله نوشتن( و خوندن) مطالب طولانی رو ندارم.

البته استثنا هم داره.

و اما...

داشتم به برنامه عصررانه گوش می دادم

یاد سال 79 افتادم، اون موقع هنوز محصل بودم. کار هم می کردم.

عصرانه هر پنج شنبه عصر پخش می شد.

پخشش تقریباً هم زمان بود با تعطیل شدن من از سر کار ، بخاطر عصرانه هم که بود

پنج شنبه غروب رو دیرتر تعطیل می کردم.

امروز که داشتم به عصرانه گوش می کردم چیزی رو متوجه شدم

دیگه برام اون حال و هوای قبل رو نداشت

بنظرم اگه عصرانه بعد از پایانش مجدداً شروع نمی شد بهتر بود

درسته که مطالب جالب توجهی هم میشه توش دید، اما اینکه بعد از سالها وقفه با همون شکل و فرم

( بدون نو آوری ) و با همون قالب قبلی ارائه بشه برام جالب نیست.

مرد 2000 چهره هم همین طور

باعث شد بتم * ( آقای مدیری) کوچک و کمرنگ بشه.

ناراحت شبهای برره هستم که بلای مرد 1000 چهره سرش نیاد.

بعضی از آدما

بعضی از مکانها

بعضی از حرفها

بعضی از رویاها

بعضی از دوستها

بعضی از دشمنی ها

بعضی ازخاطرات

بعضی از آرزوها

بعضی از عقاید

بعضی از بت ها

بعضی از عشقها

بهتر که در زمان خودشون بمونند، شاید! اینجوری بهتر باشه.

* بت =  کسی که خیلی قبولش دارم.

ذهن ما به يک قطعه زمين شباهت دارد.
بايد آن را بکاريم           با ايده
آبياري کنيم          با مطالعه
کود بدهيم            با مراجعه به ديگران
ضدآفت بزنيم          با پذيرش انتقاد
تا بهترين محصول را برداشت کنيم.

منبع: اینترنت