چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر آنکه مرغ‍‍ــی ز قفـس پریده باشد

پـر و بـال ما بریدند و در قفـس گشـودند

چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد

من از آن یکی گـزیدم که بجـز یکـی ندیدم

که میان جمله خوبان به صفت گزیده باشد

عجب از حبیـبم آید که ملول می نماید

نکند که از رقیبان سـخنی شـنیده باشد

اگر از کسی رسیده است به ما بدی بماند

به کسی مبـاد از ما که بدی رسـیده باشد.



 صادق سرمد

عشق و آزادگي و حسن و جواني و هنر

عجبا هيچ نيارزيد که بي سيم و زرم

من نمی دانم و این درد مرا سخت می آزارد

که چرا انسان (این دانا) در تکاپوهایش ره نبرده

است به اعجاز محبت و نمی داند که در یک لبخند

چه شگفتی ها پنهان است.من برآنم که در این

دنیا خوب بودن به خدا سهل ترین کارهاست و

نمی دانم که چرا بشر تا این حد با خوبی بیگانه

است و همین درد مرا سخت می آزارد.

یادمان باشد از امروز خطائی نکنیم

گرچه در خود شکنیم هیچ صدائی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سر و پائی نکنیم

ذره ذره تا خاک...

من دلم می خواهد
خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانه ی پر عشق و صفای من گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانهء ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دگر
خانهء دوست کجاست؟

پیراهنت اما...